پرسه ای آغاز کردیم در خیال            دل به یاد آورد ایام وصال

       از جدایی یک دو سالی می گذشت           یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را                  خاطرات اولین دیدار را       آن نظر بازی آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را           همچو رازی مبهم و سربسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود          آمد و هم آشیان شد با من او

هم نشین و هم زبان شد با من او                         خسته جان بودم که جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او                دامنش شد خوابگاه خستگی

                               این چنین آغاز شد دلبستگی

                                            *****

وای از آن شب زنده داری تا سحر                وای از آن عمری که با او شد به سر

 مست او بودم زدنیا بی خبر                دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد                          گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل                              گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو ذوالرحمان شوی دریاست دل        بی تو شام بی فرداست دل

دل زعشق روی تو حیران شده                در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدان                          من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان                     چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی می شد غم های من                با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده                        دل زجادوی رخت افزون شده

جز تو هر یادی یه دل موفون شده                  عالم از زیباییت مجنون شده

                                                *****

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش                           طعم بوسه از دلم برد عقل و هوش

بهر کس جز او در این دل جا نبود                        در سرم جز عشق او سودا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود                      همچو عشق من هیچگل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود                                در نجابت در نکویی تاخت بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                          طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت                           بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس                        حسرت و رنج فراوان بود و بس

                                               *****

یار ما را ازجدایی غم نبود                            در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود                سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست                               ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را شکست                   این خبر ناگاه پشتم را شکست

                                               *****

آن کبوتر عاقبت از بند رست                              رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که همخون من است                 خصم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد                               این گدا مشمول آن رحمت نشد

                                  آن طلا حاصل به این قیمت نشد

                                               *****

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست                   با چنین تقدیر بی تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم                             باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمور و خراب از هم شدم                              ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                                               سوخت بی پروا، پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر         بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر                    دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یکبار از من بشنو پند                          بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود                            عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه آب رفته باز آید به رود                                        ماهی بیچاره اما مرده بود

                                              *****

    بعد از این هم آشیانت هر کس است              باش با او یاد تو ما را بس است